Multiprotocol Label Switching (MPLS) to zaawansowana technika przesyłania danych w sieciach telekomunikacyjnych, która stosowana jest w celu optymalizacji routingu IP poprzez wykorzystanie etykiet (labels) zamiast tradycyjnych adresów sieciowych (IP). Tym niemniej warto zwrócić uwagę na pierwszy wyraz ukrywający się pod akronimem MPLS, czyli „multiprotocol”, ponieważ jasno wskazuje on, że MPLS może przenosić różne rodzaje protokołów sieciowych (zarówno tych dla warstwy 3-ej, ale również 2-giej np. Ethernet, ATM, Frame Relay), a nie tylko pakiety IP. Niezależnie jednak od scenariusza każdorazowo chodzi o ustanawianie z góry określonych ścieżek transmisji, co zwiększa wydajność i przewidywalność sieci.

Jednakże ze względu na dominującą pozycję protokołu TCP/IP, MPLS najczęściej oznacza rozwiązanie obsługujące właśnie pakiety IP. W przypadku tych ostatnich, w typowych sytuacjach każdy router analizuje nagłówki pakietów, żeby zdecydować o ich dalszym przekazaniu, a to może prowadzić do opóźnień. Technologia MPLS upraszcza ten proces poprzez dodanie do każdego pakietu krótkiej etykiety identyfikującej wcześniej ustaloną ścieżkę, czyli Label-Switched Path (LSP). Routery kierują pakiety na ich podstawie, co eliminuje potrzebę analizy całych nagłówków IP na każdym etapie. W praktyce przekłada się to na niskie opóźnienia i wysoką jakość komunikacji.

Cały proces zaczyna się, gdy pakiet wchodzi do sieci MPLS poprzez Label Edge Router (LER). Router ten przypisuje odpowiednią etykietę na podstawie typu przesyłanych danych, a etykieta wskazuje, jaką trasą pakiet ma zostać przesłany w sieci. Następnie pakiet jest przekazywany przez kolejne routery, które wymieniają etykiety zgodnie z ustalonymi regułami, aż do routera wyjściowego. Tam etykieta jest usuwana, a pakiet kierowany do miejsca docelowego zgodnie z tradycyjnymi metodami routingu.

Usługa IP VPN MPLS pozwala połączyć dowolną liczbę oddziałów w jedną sieć WAN. W połączeniu z łączami symetrycznymi zapewnia to wysoki transfer danych i umożliwia efektywne korzystanie ze wszystkich aplikacji firmowych.

Tradycyjny routing IP vs technologia MPLS

MPLS vs VPLS

Multiprotocol Label Switching i Virtual Private LAN Service (VPLS) to zaawansowane technologie sieciowe, które mimo że często są stosowane zamiennie, różnią się istotnie pod względem architektury, funkcjonalności i zastosowań w środowiskach biznesowych. MPLS jest powszechnie uznawany za technologię warstwy 2,5 modelu ISO/OSI. Łączy on bowiem szybkość przełączania ramek typową dla warstwy 2 z zaawansowaną elastycznością routingu warstwy 3.

Warto jednak pamiętać, że w takiej sytuacji MPLS nie zamienia pakietu IP na przykład na ramkę Ethernet, tylko dodaje nową etykietę między nagłówkiem Ethernet - lub innym - a nagłówkiem IP.

W kontrze do tej sytuacji opisanej w poprzednim akapicie VPLS działa wyłącznie na warstwie 2. (łącze danych), tym samym tworzy wirtualną sieć LAN rozciągniętą na wiele lokalizacji. Umożliwia ona urządzeniom komunikację w taki sposób, jakby były podłączone do tego samego przełącznika Ethernet. Należy jednak pamiętać, że do tego celu bardzo często wykorzystywane są technologie, które same bazują na protokołach MPLS np. Ethernet over MPLS (EoMPLS).

Sieci wykorzystujące łącza MPLS są łatwo skalowalne. Te oparte na VPLS z kolei mogą napotkać ograniczenia w tym zakresie, ponieważ muszą obsługiwać ruch rozgłoszeniowy (broadcasting) i zarządzać dużą liczbą adresów MAC. W zamian zapewniają jednak większą kontrolę i możliwość rozciągnięcia firmowej sieci LAN na wiele lokalizacji bez potrzeby angażowania dostawcy w zarządzanie ruchem.

Porównanie MPLS vs VPLS powinno skupiać się przede wszystkim na potrzebach biznesowych firmy. Jeśli potrzebuje ona niezawodnej, skalowalnej sieci, wybór powinien paść na MPLS. W sytuacji, gdy niezbędna jest pełna kontrola nad siecią, lepiej sprawdzi się VPLS. Oba rozwiązania można stosować łącznie, wykorzystując ich synergię.

MPLS vs SD-WAN

Software-Defined Wide Area Network (SD-WAN) to technologia stosowana w zarządzaniu sieciami rozległymi (WAN) w środowiskach korporacyjnych. W przeciwieństwie do MPLS, który opiera się na sprzęcie, SD-WAN to rozwiązanie programowe, które tworzy wirtualną nakładkę na istniejącą infrastrukturę sieciową. Umożliwia to dynamiczne zarządzanie ruchem poprzez różne dostępne łącza, a nawet istniejące połączenia MPLS. SD-WAN analizuje ruch aplikacji i automatycznie wybiera optymalną trasę dla każdego rodzaju danych.

SD-WAN wykorzystuje między innymi łącza dostępowe do oraz może bazować na już istniejącej infrastrukturze sieciowej, co może znacząco obniżyć koszty operacyjne. Wirtualizacja i centralne zarządzanie sprawiają, że wdrażanie nowych lokalizacji czy zwiększanie przepustowości jest szybsze i tańsze niż w przypadku MPLS.

W porównaniu MPLS vs SD-WAN trudno wskazać jednoznacznego zwycięzcę, a w pewnych scenariuszach biznesowych takie zestawienie może nie mieć większego sensu. Tym niemniej wybór pomiędzy nimi powinien zależeć zawsze od specyficznych potrzeb przedsiębiorstwa. SD-WAN oferuje większą elastyczność, niższe koszty i łatwiejszą integrację z rozwiązaniami chmurowymi, podczas gdy MPLS zapewnia większe bezpieczeństwo, niezawodność i stałą jakość usług.

Dowiadując się, co to jest MPLS i jak działa, organizacje zyskują możliwość lepszej adaptacji swojej infrastruktury IT do potrzeb biznesowych. Dobrym przykładem z jego zastosowania jest wzrost wydajności infrastruktury odczuwalny w postaci mniejszych opóźnień, a przez to m.in. płynniejszej komunikacji.

Inne zalety MPLS dla firm to m.in.:

• QoS (Quality of Service) – priorytetyzacja ruchu umożliwia płynne działanie aplikacji krytycznych, takich jak VoIP i wideokonferencje.


• Bezpieczeństwo – tworzenie odizolowanych, prywatnych ścieżek (VPN) bez konieczności przesyłania danych przez publiczny internet.


• Wydajność – szybsze przesyłanie pakietów dzięki eliminacji wielokrotnej analizy nagłówków IP na routerach pośrednich.


• Skalowalność – możliwość łatwego dołączania nowych oddziałów firmy do istniejącej struktury sieciowej.

Dzięki MPLS przedsiębiorstwa mogą więc bezpiecznie wymieniać informacje pomiędzy oddziałami, minimalizując ryzyko cyberataków i utrudniając przechwytywanie ruchu.