Denial of Wallet (nie mylić z Denial of Service, czyli DoS) to atak nastawiony na zwiększenie kosztów korzystania z chmury. Przestępca generuje sztuczny ruch, którym uruchamia płatne zasoby. Może to być np. czatbot na stronie firmy, który łączy się przez API z dostawcą modelu językowego. Każde takie połączenie może generować koszty, a więc brak ograniczeń naraża firmę na wysokie rachunki lub wyczerpanie dostępnego budżetu.

 

Atak szczególnie skutecznie wykorzystuje skalowalność środowisk serverless, zwłaszcza usług Function as a Service. Każde wywołanie funkcji może zwiększać liczbę operacji, czas wykorzystania i ilość przetworzonych danych. Skutkiem jest zwielokrotnienie kosztów.

 

Atak Denial of Wallet może mieć następujący przebieg:

 

1. Wygenerowanie ruchu – boty lub skrypty wysyłają dużą liczbę żądań.

 

2. Uruchomienie płatnych zasobów – zdarzenia uruchamiają funkcje i zapytania do usług oraz powodują transfer danych.

 

3. Automatyczne skalowanie – platforma zwiększa moc, aby utrzymać dostępność.

 

4. Narastanie rachunku – opłaty rosną wraz z liczbą operacji i czasem ich obsługi.

 

DoW różni się od klasycznego DoS motywem działania. DoS dąży do niedostępności usługi. Denial of Wallet natomiast wykorzystuje jej elastyczność, aby maksymalnie wykorzystać budżet ofiary.

 

Kto i po co przeprowadza takie ataki?

 

Mimo że cyberprzestępcy nie mają bezpośrednich korzyści finansowych, ataki DoW są dla nich bardzo opłacalne i realizują konkretne cele biznesowe, w tym destrukcyjne. Przykładowo:

 

• firma konkurenta może zlecić atak, aby wykończyć finansowo mniejszy podmiot, zmuszając go do wyłączenia kluczowych usług, obniżenia jakości obsługi lub wycofania się z rynku,
• działania mogą być nakierowane na wyrządzenie jak największych szkód finansowych określonym firmom, organizacjom lub instytucjom państwowym z pobudek politycznych lub ideologicznych,
• niezadowolony, zwolniony pracownik mający wiedzę o architekturze chmurowej firmy może celowo skonfigurować pętle procesów lub uruchomić zasoby, aby zemścić się na byłym pracodawcy, generując dla niego absurdalnie wysokie rachunki.

   

W raporcie Flexera 2026 State of the Cloud Report 85% organizacji przyznało, że głównym wyzwaniem w zakresie usług chmurowych pozostaje zarządzanie wydatkami. Działania w tym obszarze mogą zostać utrudnione właśnie przez ataki Denial of Wallet.

 

Najczęstsze skutki ataku obejmują:

 

• przekroczenie budżetu chmurowego – nagły wzrost zużycia może zaburzyć plan wydatków na cały miesiąc lub kwartał,
• spadek marży usługi – wyższe koszty infrastruktury obniżają rentowność produktu,
• utrudnione prognozowanie – sztuczny ruch zniekształca dane wykorzystywane do planowania kosztów i mocy obliczeniowej,
• błędną ocenę popularności usługi – zwiększone zużycie może zostać uznane za wzrost zainteresowania klientów,
• obciążenie zespołów – analiza nietypowych wydatków angażuje działy techniczne, finansowe i zarządcze,
• ryzyko ograniczenia innych projektów – nieplanowane koszty mogą zmniejszyć środki przeznaczone na inne cele, np. rozwój usług lub modernizację infrastruktury.

 

Atak Denial of Wallet może więc bezpośrednio wpłynąć na budżet, marżę i decyzje inwestycyjne organizacji. Z tego powodu stanowi realne zagrożenie biznesowe.

   

Ochrona przed atakiem Denial of Wallet wymaga działań technicznych i organizacyjnych, w tym z obszaru FinOps (Financial Operations).

 

Rozwiązania z obszaru FinOps to m.in.:

 

• przypisywanie wydatków – tagi, etykiety i osobne konta pozwalają powiązać koszt z aplikacją, projektem lub środowiskiem,
• określenie odpowiedzialności – każda usługa powinna mieć właściciela, który zna jej typowy poziom zużycia,
• szczegółowe budżety – osobne progi dla zespołów i produktów ułatwiają wykrycie miejsca wzrastających kosztów,
• wykrywanie anomalii – bieżące wydatki warto porównywać z historią oraz prognozą,
• procedura reakcji – firma powinna określić, kto analizuje alerty i kto może ograniczyć dalsze zużycie i wydatkowanie budżetu.

 

Rozwiązania techniczne:

 

• uwierzytelnianie i autoryzacja – system powinien sprawdzać tożsamość użytkownika i zakres uprawnień,
• rate limiting – brama API lub zapora WAF jest w stanie odrzucać ruch po przekroczeniu ustalonego limitu. Dodatkowo WAF posiada funkcjonalność antybot, dzięki której skutecznie eliminuje sztuczny ruch botów,
• limity concurrency – administrator może ograniczyć liczbę funkcji wykonywanych równocześnie,
• maksymalna skala usługi – autoskalowanie powinno mieć górny limit instancji,
• filtrowanie botów – zapora aplikacyjna może blokować automatyczny ruch i powtarzalne wzorce żądań,
• wczesna walidacja – aplikacja powinna odrzucać błędne dane przed uruchomieniem kosztownych procesów.

 

Skuteczna ochrona wymaga kontroli wydatków oraz parametrów wpływających na koszty, takich jak tempo żądań, współbieżność, czas wykonania, transfer danych czy liczba przetwarzanych tokenów. Pozwala to szybciej zauważyć nietypowe zużycie i ograniczyć gwałtowny wzrost kosztów.

   

Bezpieczeństwo środowiska chmurowego wymaga ochrony aplikacji, kontroli ruchu oraz stałej analizy zdarzeń. Netia oferuje rozwiązania, które pomagają firmom wykrywać zagrożenia, ograniczać skutki ataków i utrzymywać ciągłość działania usług.

 

Rozwiązania Netii zwiększające bezpieczeństwo chmury:

 

• Security Operations Center – monitoruje bezpieczeństwo infrastruktury przez całą dobę. Specjaliści analizują incydenty, obsługują systemy klasy SIEM i SOAR oraz wspierają organizację w ograniczaniu skutków wykrytych zagrożeń.
• Netia Managed WAF – chroni aplikacje internetowe przed zagrożeniami działającymi w warstwie aplikacyjnej. Usługa analizuje żądania i blokuje ruch uznany za niebezpieczny, podejrzany lub sztuczny, zanim dotrze on do serwerów.
• Netia DDoS Protection – zapewnia całodobowy monitoring ruchu sieciowego. Po wykryciu ataku podejrzany ruch trafia do platformy filtrującej. Do infrastruktury klienta docierają wtedy prawidłowe pakiety, co wspiera ciągłość działania aplikacji.

 

Dobrze zabezpieczona chmura pozwala firmie korzystać z jej elastyczności bez zwiększania ryzyka operacyjnego.